Pomorze, sierpień 2017: „Nie wiedzieliśmy co się dzieje"

Była noc z 11 na 12 sierpnia 2017 roku. Nad Pomorzem, Kujawami i Wielkopolską przetaczała się nawałnica, która przeszła do historii polskiej meteorologii. Wiatr w porywach osiągał 120 km/h. W ciemności leśną drogą przez obóz harcerski w Suszku przetoczyły się powalone drzewa.

Zginęły dwie harcerki. 62 osoby zostały ranne. Ale to nie był koniec dramatu — bo dla pół miliona Polaków dopiero się zaczynał.

Pięć dni bez prądu. Pięć dni bez informacji.

Prąd zniknął w środku nocy. Rano mieszkańcy obudzili się bez światła, bez internetu, bez telewizji. Telefony komórkowe działały — przez kilka godzin. Potem stacje bazowe wyczerpały akumulatory awaryjne i zasięg urwał się.

To zdanie — „nie wiedzieliśmy nic" — powtarza się we wszystkich relacjach z tamtych dni. Nie „było nam zimno". Nie „nie mieliśmy jedzenia". Nie wiedzieliśmy nic.

Właśnie ta informacyjna pustka jest tym, co najbardziej dezorientuje i paraliżuje podczas kryzysu. Nie wiesz ile to potrwa. Nie wiesz czy jedzie pomoc. Nie wiesz czy jesteś bezpieczny.

Jak wyglądały kolejne doby — godzina po godzinie

Co się zmieniło od 2017 roku?

Minęło osiem lat. Polska sieć energetyczna wciąż ma średnio 47 lat. Część linii napowietrznych w regionach wiejskich i podmiejskich pochodzi jeszcze z lat 70. Każda silna burza, każde intensywne opady śniegu — mogą powtórzyć scenariusz z 2017 roku.

Do tego dochodzi nowe zagrożenie, o którym w 2017 roku jeszcze nie mówiliśmy głośno: działania hybrydowe, celowe ataki na infrastrukturę krytyczną. MON i RCB wprost wskazują sieć energetyczną jako priorytetowy cel potencjalnych ataków.

Jedna burza wystarczyła żeby pozbawić pół miliona Polaków prądu i informacji na pięć dni. Ile wystarczyłoby celowe działanie?